WYSIWYG Web Builder
 
Aanmeren in de vrijhaven

In deze tijd heeft deze uitspraak soms bittere connotatie.  Zijn er nog vrijhavens om aan te meren?
vluchtelingen:  vluchtelingen op zee, die vruchteloos op zoek zijn naar een plek waar ze veilig kunnen landen.  Ze kunnen niet meer terug, enkel vooruit.  Maar nergens zijn ze welkom.
De vluchtelingenstroom is op gang en zal niet stoppen.  Het is het onrecht in de wereld die mensen noopt te verhuizen.  oorlogen die hun thuisland onleefbaar maken.  Economische en ecologische catastrophes die hele samenlevingen ontwrichten.
De klimatologische omstandigheden zijn nog een factor erger.  Sommige gebieden in de wereld zijn zo onleefbaar geworden.  Geschat wordt dat nog meer gebieden wereldwijd hard zullen worden getroffen worden.  Het is dan ook te verwachten dat de vluchtelingenstroom alleen maar toe zal nemen.
Welke functie heeft zo'n vrijhaven voor hen?  Welke plaats kan een vrijhaven voor hen zijn?  Welke organisaties doen al het (on)mogelijke om die mensen op te vangen?
Wie zal hen dan opvangen?  Als er nu al geen wil is om zich die problematiek aan te trekken, waarom zal dat dan wel zijn?  De kortzichtigheid van vandaag zal de chaos van morgen alleen groter maken.  Zonder te doemdenken kunnen we maar best goede maatregelen treffen.  Wie het goed heeft, kan iemand helpen die het minder goed heeft.  Alleen op een eilandje blijven zitten, trachten eigen hebben en houden te beschermen; af te schermen van de ander kan en zal alleen maar tot meer conflict leiden.  Moeten wij wachten tot mensen aan de poorten genadeloos worden afgeknalt, als enige oplossing om de stroom te temperen?  Of zijn er andere mogelijkheden?
Er zijn ook een flink aantal vluchtelingen in eigen land.  Zelfs de begoede landen hebben mensen die uit de boot vallen.  Kansarmen die opgevangen dienen te worden door de maatschappij.  Vele organisaties die zich als vrijhaven open stellen om die mensen te ontvangen.
Daarnaast zijn er een groot aantal maatschappelijke vluchtelingen.  Mensen die voelen dat ze in deze maatschappij niet horen.  Mensen vaak met een groot rechtvaardigheidsgevoel die de wereld als hypocriet en corrupt ervaren, maar vaak ook omdat zij sterk aanvoelen hoe schoon deze wereld kan zijn.  Mensen die intuitief aanvoelen dat onze manier van leven niet duurzaam is, en ook niet heilzaam.  Mensen die desalnietemin de wereld niet als dreigend zien, maar nietemin bedreigd worden.
Deze mensen onttrekken zich ook aan de samenleving, en tenzij ze ergens kunnen landen om tot zichzelf te komen, zijn zij even ontredderde vluchteling als de ontwortelde afrikaan op zijn rubberbootje.  Ook zij vinden gelukkig plaatsjes om hun visie van de wereld te ontwikkelen in harmonie met elkaar en de natuur.  Ook dat zijn vrijhavens.
Het moge duidelijk zijn dat deze vrijhavens belangrijk zijn.  En het is zeer waarschijnlijk dat deze vrijhavens in de toekomst des te belangrijker zullen worden.  Vraag is of deze vrijhavens het aan kunnen om voldoende openheid te creeren om steeds meer mensen welkom te heten.  Zijn zij voorzien om bijvoorbeeld van de ene dag op de andere te verdubbelen of verdriedubbelen in aantal?
Vryhavens stelt dus dat al deze unieke kleine eilandjes en oases de erkenning en ondersteuning verdienen die ze nodig hebben.  We kunnen alleen maar toejuichen dat er meer en meer plaatsen ontstaan elke dag.  We hebben eerbied voor de verantwoordelijkheid die zij nemen.
Belangrijk is dat deze eilandjes voelen dat ze niet alleen zijn.  Dat ze ook niet te hard op zichzelf terug vallen als het op daadwerkelijke sociale problemen gaat, maar dat ze het voortouw kunnen nemen in het formuleren van een oplossing.  Dit extra engagement is waar vryhavens naar streeft.  Het is dat element in de werking van een organisatie dat vryhavens wil promoten.
Hoe kan vryhavens steun bieden?  Allereerst door vrijhavens met elkaar te verbinden.  Door een cultuur te scheppen tussen vrijhavens waarin ze elkaar kunnen versterken.  Daarnaast door actief oplossingen te zoeken voor structurele problemen waar veel organisaties mee kampen.  Door manieren van samenwerken te onderzoeken, door participatie als grondbeginsel te stellen van een goed werkende organisatie met tevreden en gemotiveerde leden.  Door groeimodellen te creeren die organisaties kunnen aanwenden om hun participatie- en integratiebeleid te voeren, ongeacht de grootte van de organisatie.
Het wordt tijd dat vrijhavens een stap verder durven zetten, volwassen worden in sommige gevallen, zichzelf structureel gaan verankeren, inbreng van iedereen toelaten, daar systemen voor hebben, zodat hun aantal ongevreesd en zonder crisis kan toenemen.
Mijn wereldbeeld voor de toekomst is er één van verhoogde chaos.  Ik hoop dat ik mis ben, maar ik vrees dat de tijden ruwer gaan worden.  Kleine hechte groepen mensen kunnen het verschil maken.  Te kleine groepen echter zijn kwetsbaar.  Die groepen zullen elkaar hard nodig hebben om zichzelf te onderhouden, slachtoffers op te vangen en roversbendes af te schudden.  Wetteloosheid en honger maakt de ergste duivels in mensen wakker.  Door resoluut voor het licht te kiezen kan een gemeenschap bloeien, en soms moet een lichtkrijger daarvoor vechten.  Ik bewonder alle lichtkrijgers die vandaag vechten voor de schoonheid in het voortbestaan van de mensheid.  Er komen dagelijks lichtkrijgers bij.  Als zij de plaats vinden om zich aan te sluiten alvorens in ontreddering door de zee van chaos te worden verzwolgen, verhoogt de kans dat de mensheid in waardigheid zal kunnen voortleven.  Geen enkele vluchteling mag in dat opzicht ontredderd worden.  Vluchten is geen misdrijf, vluchten is een noodkreet.  Laten we niet doof zijn, zeker de vrijhavens niet.  Laten de vrijhavens de eersten zijn om de poorten te openen.